Ele inat…
l
Hiç bir şey sormadan yaşamayı öğrenmeli hayatta…şimdi ben senlik ihtimalleri kovalarken kaç göz açılmamacasına kapandı diye düşünmeli..
canının yanması bir anlık aslında sonrasında üflemeye başlıyorsun hemen..
kargaşalar,laflar,sözler,taktikler..kendi kendine kaldığında sıfırlanıyor..yada tüm gece dönüp durmanın faydası yok..
uyuduğunda her şey yine komik nasılsa..sessizlik yaşatmalısın ruhuna, kargaşadan öte..işte o zaman dinleyebileceksin kendini..ve o zaman cevap alabileceksin tüm o cevapsız sorulara..
ne olur yani?seni hiç sevmese..zaman akmıyor mu yine?yine gülmüyor musun?tadını almıyor musun çikolatanın..
şimdi değilse de elbet bir gün…
ne olur yani bir daha dönmesen o şehre..?nefes alabildiğince özgür değil misin?
hayat defter gibi..silmekten kirlenen sayfayı kopardığında karşına çıkan temiz sayfanın huzuru..ve ilk defa yazı yazıyormuş gibi özenli her sayfada yeniden..
elalem demeyi bırakıp, ele inat dediğin gün ruhun sıkı sıkı bağlanmış iplerinden kurtulacak..
o özgürleştikçe sen rahatlayacaksın..o uçtukça sen hafifleyeceksin…
hala gözünü kırpabildiğinin, nefes alabildiğinin farkına varacaksın…
sadece ‘sen‘varsın dinleyebildiğin ve çözebildiğin bu hayatta…!
elalem değil ele inat şimdi… . .
